NUR SERTER KİMDİR? 28 Şubat döneminde İkna odalarının mucidi. 1998’de öğrencilerin başlarını açmaları için İstanbul Üniversitesi’nde odalarında insanlık ayıbının işlenmesine yol açtı.

Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Başkanı Davut Dursun, gazetecilerin CHP İstanbul Milletvekili Nur Serter’in adının bir dizide geçtiği iddialarına ilişkin sorularını yanıtladı.

Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Başkanı Davut Dursun, gazetecilerin CHP İstanbul Milletvekili Nur Serter’in adının bir dizide geçtiği iddialarına ilişkin sorularını yanıtladı.
Davut Dursun, şöyle konuştu:

‘Yaptığımız araştırmada söz konusu dizinin bölümünde bu anlama gelebilecek herhangi bir şeyin olmadığını gördük. O nedenle bizim açımızdan bir dizi ya da program yayınlandıktan sonra herhangi bir ihlal varsa biz onu değerlendiriyoruz. Yayınlanmamış programla ilgili herhangi bir değerlendirme yapmamız mümkün değildir.

Arkadaşlarımız da bugün yaptıkları çalışmada söz konusu dizide 3 kez ‘Nur’ adının geçtiği fakat söz konusu milletvekilinin adının ve soyadının geçmediğini tespit etmiş bulunuyor. Yine de arkadaşlar konu üzerinde çalışıyorlar. Herhangi bir ihlal varsa o ihlali de Üst Kurul’da değerlendireceğiz.

Elbette ki TBMM üyesi bir sayın milletvekilimizin adının bu şekilde saygınlığının aleyhine olabilecek bir yayına müsaade etmemiz mümkün değildir. Bu ciddi bir şekilde ihlal oluşturur. Belli bir karara varmamız durumunda, müeyyide uygulamamız söz konusu olabilir.’

Gerçek olmasa bile hakarete izin verilemeyeceğini belirten Dursun, ‘Kurgu bile böyle olsa bile birisini küçük düşüren, onurunu zedeleyen herhangi bir şeye müsaade edilemez’ diye konuştu.

RTÜK Başkanı Dursun, dizinin yapımcısının yanlışlığın sadece yapım şirketinin gazetelere gönderdiği tanıtım yazılarında bulunduğunu belirttiğini söyledi.

Dursun, yapımcının dizideki Nur Sertaç karakterinin sehven bir başka şekilde kullanıldığını ifade ettiğini kaydetti.

Proje aynı zamanda Doğan Kitap tarafından kitap olarak da yayınlanıyor. Mehmet Ali Birand ve Reyhan Yıldız’ın kaleme aldığı kitap, zaman sınırlaması nedeniyle belgeselde yer verilemeyen çok önemli röportaj ve konu başlıklarını da içeriyor. “Son Darbe: 28 Şubat” belgeseli ve Doğan Kitap’ın aynı adla yayınlayacağı kitap ile yakın tarihimize dair pek çok soru cevabını buluyor. İşte bunlardan birkaçı:
Sivas Madımak Oteli katliamında otelde mahsur kalanları kurtaran BBP’li siyasetçi kimdi?
Kuzey Irak’taki Amerikan uçakları Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Eşref Bitlis’in helikopterini düşürmeye çalışırken Bitlis’in yanında hangi general vardı?
Başbakan Tansu Çiller Kardak krizi sırasında Ankara’da toplanan savaş konseyini neden hışımla terk etti?
Susurluk sonrasında Mehmet Ağar’ın dokunulmazlığının kaldırılmasının mecliste oylanması sırasında hangi sol parti lideri ve partisi “ret” oyu verdi?

Önceki gece aniden fenaşan ve hastaneye kaldırılan Mustafa Güllü (85 yaşında) yoğun bakımda tutuluyordu. Cenazesi yarın (çarşamba) ikindi namazına müteakip Fatih Camii’nden kılınacak.

Öteki Mahalle ekibi olarak Güllüoğlu ailesine başsağlığı diliyoruz.

Anma gecesinde, Metin Yüksel’in bilinmeyen yönlerinin işlendiği, fikirlerini, toplumsal çalışmalarını konu alan bir belgesel gösterilecek.

Oral Çalışlar,Ali Bulaç gibi gibi gazetecilerin yanısıra HAS Parti Genel Başkanı Numan Kurtulmuş’da belgeselde bilgisine başvurulan isimlerden.

Gecede Metin Yüksel’in sevenleri ve dava arkadaşları onun hayatını ve mücadelesini anlatırken Grup Yürüyüş ezgileri ile sahne alacak.

Son günlerde Hürriyet Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök’ün başlattığı ilginç tartışmayı zevkle izliyorum. İçe kapanık, komplocu, önyargılı, gerçeklerin sadece bir kısmını gören ve gösteren vs. kişi veya gruplar için cemaat sıfatını kullanıyor Özkök. Anlattığı vasıfları art arda sıralarsanız sosyolojik anlamda bir cemaatten bahsetmiyor aslında. Tarifi yapılan, şikayet edilen ve eleştirilen sosyal örgünün adı olsa olsa aşirettir, cemaat değil. Çünkü cemaat kelimesinin bazı olumsuz yanlarına rağmen pozitif bir manası da var; ki bu manalar sosyal bilimcilerin yardımlaşma, dayanışma, paylaşma; dolayısıyla sosyalleşme sürecinde dikkatini çekiyor. Türkiye’deki fanatizme karşı direnen İslami geleneğin ve onlar içindeki cemaat kavramının yeri ise bambaşka bir yazının konusu. Çünkü İslam’a göre üç kişiye ulaşan her topluluk “cemaat” diye anılır ve çeşitli disiplinlerle karşı karşıya gelir. Olayın hem İslami ilimlere bakan yanı çok zengin hem de sosyal cephesi. Belki bir gün bunun çok da bilinmeyen cephesini konuşuruz.

Medya ‘aşiret refleksini’ aşamıyor

Her neyse. Asıl üzerinde durulacak konu bu değil, önemli olan, insanların birey olma vasfını kaybederek “biz” ve “öteki” şeklinde dünyayı iki zıt kutuptan ibaret görmesi. Tehlikeli olan da budur! Çünkü bu ilkel mantığa göre aidiyet hissedilen ve kutsanan kitle her daim “iyiler”den oluşur ve o iyiler arasından asla “kötüler” çıkmaz. “Öteki” ise daima kötülerden mürekkeptir ve asla iyiler zuhur etmez içlerinden. Dolayısıyla bir insanı kendi cephesinde gören kişi ya da grup, ona sonuna kadar destek verir; karşıt gördüğüne ise daima köstek olur.

Yakınılan davranış biçimi buysa ve bundan bîzar olmuş aydınlar varsa, çok doğru bir nokta yakalanmış demektir. Bu nokta düşünce buudumuzun çıtasını yukarı taşıyacağı gibi, boşu boşuna sürdürülen kavgaları da sona erdirecektir. Türkiye’nin aydınları ilkel yaklaşımların kötülüğü konusunda hemfikir olabiliyorsa, fanatikliği anlatmak için kullanılacak terimin farklı olmasında büyük bir mahzur yoktur. Bu çerçevedeki yakınmalar dile getirilirken kimi cemaat tabirini kullanır, kimi cemiyet; isteyen aşiret der isteyen kabile.

Terminolojideki ferdî tercihler bir yana, kavramları yerli yerine oturtmak gerekirse şu gerçeği söylemek zorundayız: Onca siyasî ve sosyal hadisenin ortaya koyduğu acı tecrübeye rağmen, maalesef medyanın şuuraltında bir aşiret refleksi yatıyor. Sağdan da baksanız, soldan da baksanız bu gerçek sırıtıyor. Herkes kendinden olana destek veriyor. Türkiye için düşünen, Türkiye’nin yararına olan bir şeyi kendi aşiret mülahazalarını aşarak -dolayısıyla kendini aşarak- değerlendirebilen aydın sayısı hiç de sanıldığı kadar çok değil.

Yakın dönemde yaşanan olayları bir çırpıda hatırlayın lütfen. Bir Rektör ne ile suçlandı, kim niçin destek verdi? Şayet Rektör Bey “sağcı” olsaydı bu “anlamlı dayanışma” sağlanabilir miydi? Ortada bir fikir suçu olsa ve buna topyekûn destek verilmese o zaman aydın korkaklığı çıkar ortaya. Ne var ki yolsuzluk, ulusalcılık gibi bir suçlama vardı. Ya Şemdinli olayı? Ne farkı vardı Susurluk’tan? Danıştay baskını sonrasında başta Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere büyük bir kitle suçlandı. Sonra hükümetin bakanları tartaklandı cami avlusunda. Ardından katil zanlısının ilişkileri ortaya çıkınca, bir anda suspus olundu. Daha ilk dakikalarda kameralar karşısına çıkıp “tetik çekmeden tekbir getirdi” diyen yargının yüksek mensupları, görgü şahitlerinin yalanlaması karşısında halktan özür bile dilemedi. Ve hiç kimse “bu bir gazetecilik olayıdır, üstüne gitmek lazım” demedi. Birtakım insanlar imtiyazlıysa, medyanın siyanet kanatları altındaysa; birtakım insanlar da sürekli “olağan şüpheliler” listesinden çıkamıyorsa bu işte bir terslik yok mu?

Sorular çoğaltılabilir, örnekler artırılabilir… Ve görülür ki medyanın büyük bir bölümü insanımıza eşit mesafede durmuyor; dolayısıyla adil davranmıyor. Çok küçük bir zümrenin çok küçük bir çalışması, çok büyük bir kitlenin çok büyük bir gayreti gibi sunulabiliyor. Tersi de olabiliyor. Neden? Birileri ile genel medyanın nasıl bir bağı var ki habbeyi kubbe yapmak bu kadar kolay olabiliyor?

Özkök’ün ‘cemaat’ polemiğine gelince

Cemaat yaftası vurularak bazen küçümsenmek istenen kitlelerin herkesi şaşkına çeviren ve ancak gelecekte daha iyi anlaşılacak ufuk çizgisi var bir de. Eğitimde, ekonomide, kültür-sanatta, medyada aldıkları mesafe var mesela. Türkiye hudutlarını zorlayan vizyonları da var üstelik. Dünyaca alkışlanan faaliyetleri var mesela. Cemaat küçümsemesi kimi zaman doğru adrese teslim edilse bile, muğlak göndermeler yüzünden boşluğa da düşüyor kimi zaman. Çünkü cemaat deyip dudak büktüğünüz kitleler, bazen birey olmanın hakkını da veriyor, sosyal ahengin ritmini de ayarlıyor. Üstelik medeniyet mücadelesinde geleceğin yıldızlarını yetiştiriyor, Türkiye sevdasını, Türkçe aşkını evrensel değerler ile daha revnaktar bir hale getiriyor.

Değerli dostum Özkök’ün medya üzerinden gündeme getirdiği ve cemaat sözcüğüyle ifade etmeye çalıştığı tartışmanın özü doğrudur; yani düşünce yelpazesinin uç noktalarında şartlanmışlığa mahkum birileri var. Başka fikirlerin ışığına kapalı o zindanlarda mutluluk devşirmek için çırpınanlar da var. Bunlara karşı akl-ı selimin galebe çalması gerekiyor. Bu galebe için “benden başka herkes cemaat gibidir” mantığını terk edip, cemaat konusunda yapılan eleştirilerin benzerini tatbik etmemek gerekiyor, bu bir. İkincisi, etkinlik itibarıyla zaten zayıf olan medyanın rekabete rağmen dayanışma içinde olması şart. Tatlı bir kalite rekabeti yerine yaftacılık yapmak ve birbirimizi tüketmeye çalışmaktan vazgeçmeliyiz. Bütün bunlar gerçekleştiğinde görülecektir ki medyanın bir anlamda da Türkiye’nin istikbali, gerçekleri cesurca aramaktan geçiyor. Bu hakikat etrafında hemfikir olununca, cemaat, cemiyet, kemmiyet-keyfiyet farkı da ortaya çıkacaktır. O zaman sebep-sonuç ilişkilerini ortaya çıkarmak daha kolay olacak… Şu anki fotoğraf netleşmedikçe, söylenen her muğlak söz biraz daha kafa karıştıracak ve toz-duman arasından sıyrılan siluetler hep heyülalar çıkaracak karşımıza. Buna gerek yok ki!

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=294994

Zaman gazetesinin haberiymiş gibi yayınlanan haber Photoshop’la yapılan uydurma bir haberdi halbuki.

Zaman Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı Twitter’da bu habere fena halde tepki gösterdi.

İşte o twitler:

Arkadaslar birisi ‘marx Müslüman oldu’ diye bir Zaman haberi uydurmus. Bu duzmece haberin ustune coklaru atladı. Yok oyle bir haber.

Zaman gazetesinin mizanpajina benzetilerek ‘Marx Müslüman oldu’ şakasına güldüm ama ona ciddi ciddi yorum yazanlara daha cok güldüm.

Twitterin en büyük problemi bu olsa gerek. Adam fotosopta bir haber uyduruyor herkes alelacele yorum yazıyor. İyi de haber yalan!

Fotomontaj yapip Zaman’a çamur atan, kendi düşük zekasını ele verir. masum bir suru insan gercek sanip yorum yapıyor. Ona üzülüyor insan…”

Böyle bir olayın bir daha yaşanmamasını sağlamak için önlemler alacaklarını ifade eden Allen, “Sizi temin ederim… Yemin ederim… Bu kesinlikle kasıtlı değildi.” açıklamasını yaptı.

Bu olayın Afganistan devlet başkanı, hükümeti ve en önemlisi asil halkında açmış olabileceği yara sebebiyle samimi özürlerini sunan Allen, bu hatanın farkına vararak düzeltmelerine yardımcı olan Afgan halkına da teşekkür etti.

İlkokulu bitirdikten sonra Konya İmam-Hatip’e gitmek istiyordum. Fakat köyümüzün imamı ‘Hayır, ezberi güzel de, sesi güzel değil.’ demiş. O yüzden imam-hatibe gidemedim. ‘Madem imam olamadım, bari müftü olayım.’ diye Erzurum İlahiyat’a gittim. 8 gün boyunca puanların düşmesini bekledim. Kar yağınca geri dönmeye karar verdik. Sonra puanlar indi ama biz Sivas’taydık. Orada kara saplandık. Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksekokulu paralıyken, o yıl akademiye bağlanmış. Bunu öğrenince müracaat ettim. O sıralarda yerel gazetelere edebi yazılar yazardım. Beni keşfeden, hocamız İlhan Bardakçı oldu. Barış Gazetesi’ni tavsiye etti. Üst kat CHP Genel Merkezi. CHP’nin yarı resmî yayın organı gibi.

Geldiğiniz yer itibarıyla yabancılık hissetmediniz mi?

Barış benim için iyi bir tecrübe oldu. Sol o zaman daha namusluydu, bugünkü gibi kaypak değildi. Yaşar Aysevdi, gazetenin sahibiydi. Saat 5′e kadar oturup Hacıbayram’a sabah namazına gidiyorduk, matbaa işçileriyle. Bu, şikâyet konusu olmuş. Cevabı şu olmuş: “Mesai haricinde yaptıkları hiçbir iş beni ilgilendirmez. Onlar oradayken ben rahat uyuyorum.” Barış’tan sonra yazı işleri müdür yardımcısı olarak Yenigün Gazetesi’ne gittim. Hasan Hüseyin, Fakir Baykurt, Necati Cumalı, Sevgi Soysal’ların yazdığı bir gazeteydi.

Size bakışları nasıldı?

6 ay sonra ‘İçimizde hain beslemişiz.’ dediler. (Gülüyor) Emine Işınsu’nun Batı Trakya’daki zulmü anlatan Azap Toprakları kitabını ödünç verdiğim birisi, yazı işleri müdürünün önünde kitabı iade edince, müdürün gözleri fal taşı gibi açıldı. Daha fazla kalamadım. Mustafa Özkan’ın Başkent Gazetesi’ne geçtim. Bir yıl sonra yazı işleri müdürü oldum, Başkent’in. Kayıtlarda da var, Türkiye’nin en genç yazı işleri müdürü oldum. 22 yaşındaydım. 2 yıl orada kaldım. Daha sonra Milli Gazete’de 8 yıl, Türkiye Gazetesi’nde 9 yıl kaldıktan sonra 18 yıldır da buradayım. Gazetecilikte 40. yılın içine girdim.

18 yıldır Akit’tesiniz. Kimi zaman Vakit olsa da ismi… Bu süreçte sizde en çok iz bırakan olaylar hangileri?

Çok büyük baskılar gördük, tehditler aldık. Özellikle 28 Şubat döneminde… SSK’dan müfettişler gelip bir ay boyunca burada defter inceledi. Hiçbir şey bulamadılar. Taciz etmek için yaptılar. Yayın hayatımıza başladığımız Aksaray’daki binanın önüne, patlamamış el bombası koydular. 400 polis, 2 panzer, keskin nişancılar eşliğinde bir baskına maruz kaldık, 1999′da. Odamda 3 saat bir arama yapmışlar, ne aradılarsa… Binayı hedef alan 2 kurşun sıktılar, bir gece. Kurşun hâlâ üst kattadır. Gözaltılar yaşadık. 6 gün gözaltında kaldım.

Sebebi neydi?

Kasım Gençyılmaz adındaki bir mafya lideri, Emin Çölaşan’ın avukatıyla görüşüyor. O da Emin Çölaşan’la görüşüyor. “Ben bu adamı tanıyorum, biz bununla pazarlık yaptık.” gibi şeyler öne sürdüler. Güya ben Yekta Güngör Özden’i öldürmesi için adama 2 milyon dolar teklif etmişim. Emin Çölaşan, 5 Kasım 1999′da ‘Kim bu Hasan?’ diye yazı yazdı. Ertesi gün gelip bizi götürdüler. İlk duruşmada beraat ettim. Sahte tanık daha sonra cezaevinden mektup yazıp bana attığı iftiradan dolayı helallik istedi. Birçok gazete beni hedefe koyarken Zaman’ın tavrını unutamam. ‘Bu adamın 2 milyon doları olsaydı 15-20 bin liralık Renault arabası çalındığında peşinde koşmazdı.’ diye bir haber yapmışlardı. Ki gerçek de odur.

“Bu adam anama küfretti, bak onunla barıştım”

Akit’e marjinal denmesi sizi rahatsız ediyor mu?

Her yiğidin bir yoğurt yiyişi vardır. Yayın hayatımıza 12 Eylül 1993′te, badirelerle başladık. İlk manşetimiz başörtülülerle ilgilidir. Bu sorun halen devam ediyor. Birileri marjinal yasalar çıkartıyor, adımlar atıyor, gören yok. Ama biz eleştirel yayınlar yapınca marjinal oluyoruz! Daha ılıman bir bakış açısı olabilir; ama bizim mizacımız da bu!

Bu agresifliğin karşılığı olarak bugüne kadar ne kadar tazminat ödediniz?

312 General Davası var, biliyorsunuz. 2 generali eleştirdik, 312 general dava etti. O zaman istenen para 624 bin liraydı. Bu faiziyle falan herhalde, bugün 2 milyon liraya gelmiştir. Dava, Danıştay’da.

Aleyhte karar çıkarsa nasıl ödeyeceksiniz?

Herhalde kepenkleri kapatırız. Bunu Aydın Doğan bile ödeyemez. (Gülüyor) 10-15 bin liralık küçük davaların birçoğunu ödedik. Ama ödemediklerimiz de oldu.

Bu yüzden haciz geldi mi?

Benim evime geldi. Evimi satmak zorunda kaldım. Güven Erkaya’nın vârisleri dava açmıştı. Hem benim, hem Abdurrahman Dilipak’ın evine haciz koymuşlardı. Haciz konulan evin bir yıl içinde satılması gerekiyor. Onlar da 365 günü doldurdular. 366. gün ben de evimi bir vatandaşa sattım, epey ucuza. Ben evi satınca, Abdurrahman’ın evine yüklendiler.
Fatih Altaylı ile aranız nasıl?

Şu anda iyi.

Nasıl barıştınız?

Kayseri’de, İBB ile Beşiktaş’ın kupa maçı vardı, geçen yaz. Enerji Bakanı Taner Yıldız davet etmişti. O maç esnasında ister istemez, aynı grupta olduğumuz için göz göze geldik, konuştuk. Baktım o sıcaklığı gösterdi, muhabbet başladı. Daha sonra ABD ziyareti sırasında beraberdik. Birisi Fatih Altaylı’ya “Bana bunları yaptın, sana küsüm.” dedi. O da beni gösterip dedi ki: “Bu adam benim anama avradıma küfretti. Bak, onunla barıştım.” Şu anda görüşüyoruz.

Pişman mısınızo yazıdan?

O yazının şartları bugün olsa, yine aynı yazıyı yazarım. Ama şimdiki Fatih Altaylı’ya değil. O günkü Fatih Altaylı’ya. En azından bazı şeyleri kavradı diye düşünüyorum. Başörtüsü benim kırmızı çizgim. Ilıman olamam.

Başbakan’ın ve Cumhurbaşkanı’ nın uçağına alınmanıza meslektaşlarınızdan tepki gösterenler oldu.

Günlerce yazdılar. Milliyet’ten Cumhuri-yet’ine kadar. Sözcü, ‘Oktay Ekşi küfür etti diye bunu yapıyorsun ama en küfürbaz adamı uçağına alıyorsun’ diye, Başbakan’a yönelik sürmanşetler yaptı. Milliyet, başımı daire içine alıp hedef gösterircesine, ‘Bu adam uçakta’ diye yayınlar yaptı.

Tayyip Bey’le tanışıklığınız eski midir?

1982′lere gider. Refah Partisi İstanbul il başkanlığı dönemiydi. O zamanlar oturur, dertleşirdik. Ama belediye başkanlığı döneminde de, şu anda da belediye binasına adım atmadım. İhtiyacım olmadı. Tayyip Bey’le, belediye başkanlığı döneminde yemek için sözleşmiştik. İstanbul trafiği malum… Kırk yılda bir randevuya gitmek istedim. Ona da yetişemedim. Tayyip Bey gücendi, gönül koydu, gitmedim diye. Ha, daha sonra görüştük.

Size ‘Hasan abi’ mi der?

Abi dediğini duymadım. ‘Hasancığım’ der. Günü gününe, yılı yılına ondan tam bir yaş büyüğüm. 26 Şubat’ta doğduk ikimiz de…

Uçakta sizi yeni tanıyan gazetecilerin ‘Kalemi ne kadar sertse, yüreği o kadar yumuşak’ dedikleri doğru mu?

Aynen öyle. Keşke her şey güzel olsaydı, ben de romantik yazılar yazsaydım. Böceklerden, kuşlardan, nehirlerden, dağlardan bahsetseydim. Şair der ya ‘Beni bu havalar mahvetti’. Beni de bu cuntalar mahvetti! Türkiye, bir türlü normal olamadı. Ben de mesleğim gereği hareket edip normal olamadım!

Atmaktan pişmanlık duyduğunuz manşetler var mı?

Vallahi yok. Onu bana yazılarım için de soruyorlar.

Danıştay cinayeti öncesi attığınız manşet?

Biz o konuda tamamen masumuz. ‘Hedef gösterdiler’ diye yayınlar yapıldı. Ergenekon’un tek cinayeti Danıştay saldırısı, tek tetikçisi Alparslan Arslan olsa, ‘hatalıyız’ deriz. Abdülhamit’i tahttan indiren de bu zihniyet değil miydi? İttihatçı zihniyet, 150-200 yıldır devam ediyor. Sadece Mustafa Yücel Özbilgin’i öldürmediler. Ortalık faili meçhuller dolu. Uğur Mumcu, Bahriye Üçok, Turan Dursun öldürüldüğünde Akit Gazetesi mi vardı? Ahmet Taner Kışlalı öldürüldüğünde de ‘Akit hedef gösterdi’ dediler, ‘Resminin üzerine çarpı işareti atıldı. Bu, öldürün demektir’. Bu da CHP Gençlik Kolları’nın, Önder Sav’ın üzerine bugün attığı çarpı işareti (Bir gazeteyi gösteriyor). Demek ki çarpı işareti sadece ‘öldürün’ anlamına gelmiyor, ‘Ben senin fikirlerini sevmiyorum’ demek.

Bilgisayar kullanmam, mahalle baskısıyla telefon aldım

Sizinle ilgili internette yaygın bir illüstrasyon var. Elinizde bir matkap…

İllüstrasyon değil o, gerçek. Benim bir lakabım da Matkap Hasan (gülüyor). Sabah gazetesine röportaj vermiştim. Sonra orijinal bir fotoğraf çekmek istediler. Yanlarında poşet getirmişler. İçinde matkap var. ‘Bu matkapla çekeceğiz.’ dediler. Ben ‘Olmaz.’ deyince, ucuna kalem koyacaklarını söylediler. ‘Ben de kalemimle oyarım’ mesajı verdiler. Pişman mıyım, değilim.

Masanızda bir bilgisayar yok mesela. Bir nedeni var mı?

Bir yıl öncesine kadar telefonum da yoktu (gülüyor).

Peki nasıl ulaşıyorlardı size?

Ben plana, programa riayet eden biriyim. Mutlaka orada olurum. 2004′te yurtdışına gezilere başladık. 7 yıl boyunca o gezilere telefonsuz gittim. Sorun, hiçbir gün beni beklememişlerdir. Mahalle baskısı sonucu telefon edindim. 17 Ağustos depremine kadar bilgisayar kullanıyordum. Depremden sonra 15 gün çadırda kaldık. Gazetede de elle yazmaya başladım. İlk bir, iki gün yadırgadım, ama daha sonra düşüncelerimi toparlamamda daha etkili oldu. O günden bu yana bilgisayar kullanmıyorum.

Burayı bulmak çok zor. Bir tabelanız bile yok. Neden?

Tazminat davalarının yoğunlaştığı zamanlarda, buradan taşınmıştık. Gazeteyi de kapattık. Başka bir yer kiralayıp yeni bir gazete çıkarttık. Dolayısıyla tabela da olduğu yerde çürüdü kaldı. Doğru çöpe… İnşallah bir, bir buçuk yıl içinde yeni binamıza taşınıp tabelayı asarız. O zamana kadar asmaya gerek yok. Ne olacağı belli olmaz yine (gülüyor).

Babacığım bize de randevu ver

“2007′de kalpten geçirdiğim operasyona kadar, 16-17 saat çalışıyordum gazetede. Sabah namazını gazetede kıldığım oluyordu. Kızım daha ufaktı. Bir gün kapının arkasına mektup bırakmış: ‘Babacığım herkese randevu veriyorsun. Bize de bir randevu ver de, beraber olalım’. (Gözleri doluyor) Okuyunca ağlamaklı oldum. Onları ihmal ettiğimi düşündüm. Ama yapabileceğim bir şey de yoktu. Çünkü bu işi birilerinin de yapması gerekiyordu. Eşim, ‘Ben Hasan Bey’in ikinci eşiyim. Birinci eşi, gazetesi.’ der.”

Akşam 8-11 arasını okurlarıma ayırırım

“Akşam saat 8′le 11 arası, gelen bütün telefonlara bakarım. Okuyucu arar, duygusunu paylaşır. İsyanını dile getirir. Özel problemi vardır, onu anlatır. İyi bir dinleyiciyimdir. Yardım etmeye çalışırım. Odamın kapısı sürekli açıktır. Çaycısı da, muhabiri de, söyleyecek bir şeyi olan da gelir. Arayıp not bırakanlara mutlaka dönerim. Günde 10-15 görüşme yapıyorum. Saat 11′e kadar buradayım.”

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=1247291&title=fatih-altayli-ile-baristik-ama-gerekirse-o-yaziyi-yine-yazarim&haberSayfa=0

Fars haber ajansına konuşan Muhammed Hicazi, “Mevcut stratejimiz şudur: Eğer düşmanlarımızın İran’ın ulusal çıkarlarını tehlikeye atmak istediğini hissedersek, onların harekete geçmesini beklemeden biz harekete geçeceğiz” dedi.

Hicazi, “Ulusal menfaatlerimizi korumak için tüm yollara başvuracağız” ifadesini kullandı.

ABD ve İsrail, nükleer programını durdurmayı reddeden İran’a yönelik yaptırımların ve diplomasi yolunun başarılı olmaması halinde bu ülkeye askeri müdahalede bulunulabileceğinin sinyalini vermişti.